Al weer een jaar voorbij!!!

Echter, ook de tijden van de categorie “Sport” werden nauwlettend in de gaten gehouden. Bij de eerste meting van alle categorieën kon berekend worden dat de 37ste plek van was bereikt. De funibikers trokken hun conclusie: dit kon en moest verbeterd worden.

Naarmate de uren verstreken, werd bij elke meting geconstateerd dat er werd ingelopen op de andere teams. Ook de rondetijden werden aangescherpt, mede door de onderlinge (gezonde) rivaliteit. Bij het invallen van de duisternis werden alle teamleden geconfronteerd met langzamere tijden, hoewel elk teamlid het idee had dat zijn recordtijd werd benaderd of verbeterd. In werkelijkheid verslechterden de tijden met circa 2 minuten. Ten opzichte van de andere teams bleek dat de verlichting op de fiets goed verzorgd was, waardoor ook bij de singletracks behoorlijke snelheid gemaakt kon worden. Qua ranking werd hierdoor opnieuw gezorgd voor een verbetering.

Om circa 2.00 uur werd besloten om elk teamlid twee ronden achter elkaar te laten fietsen i.p.v. één ronde. Hierdoor zouden de andere teamgenoten langere rust (c.q. slaap) kunnen nemen. Bij deze keuze werden ook de slaapkwaliteiten behoorlijk getest. Waar de een al sliep als hij het kussen aanraakte, deed de ander geen oog dicht. Nadat elk teamlid twee ronden achter elkaar had gereden, werd weer per ronde gewisseld.

De vele kilometers, de valpartijen en het gebrek aan slaap begonnen hun tol te eisen. In de ochtend bracht een masseur (voor sommigen een masseuse) nog enige verlichting. Dit was echter meer een mentale opkikker dan een lichamelijke. Nadat één ronde was afgelegd, kwamen de pijntjes en vermoeidheid net zo hard weer terug.

Het opkomen van de zon zorgde voor betere rondetijden. Na een aantal uren kwamen de supporters zich opnieuw melden. Het werd langzamerhand weer warmer. In de ochtend bleek dat er stuivertje gewisseld werd om vierde, vijfde en zesde plaats in de categorie “Fun”. Vorig jaar werd een vierde plaats behaald. Een evenaring van dit resultaat betekende eigenlijk een verbetering, want er waren behoorlijk meer teams ingeschreven dan vorig jaar.

Zondag om circa 12.00 uur bleek dat, met nog een uur te rijden, een vierde plaats was bereikt. De voorsprong op team vijf bedroeg ongeveer vijf minuten. De laatste ronden waren behoorlijk spannend. Aangemoedigd door de trouwe supporters werd een vierde plaats behaald. De laatste ronde werd gereden door Ronald. Het was de bedoeling om met zijn vijven tegelijk over de finish te komen. Echter, Ronald was in de winning mood en alle zeilen moesten worden bijgezet om samen met hem over de finish te komen. Aangekomen bleek dat Gianrico niet was meegekomen. Hij had 50 meter voor de finish materiaalpech. Na dit snel te hebben verholpen, werd Gianrico geroepen door de organisatie. Via de microfoon maakte hij aan het publiek bekend dat de funibikers een bedrag van € 2300,- hadden ingezameld voor Stichting Kinderwens.

Na de finish werd de cheque overhandigd aan de aanwezige delegatie van Stichting Kinderwens, die dit geld gaat inzetten om de wensen van zieke kinderen te vervullen, zodat ze hun ziekte voor even kunnen vergeten. Na de fotosessie sjokten funibikers en aanhang terug naar het basiskamp. Vermoeid maar tevreden werden het rennerskwartier en de caravans klaargemaakt voor vertrek. Aan het eind van de middag werd tijdens de laatste borrel het weekend geëvalueerd. De conclusie was dat het een groot succes was en dat de funibikers volgend jaar zeker weer verschijnen in Assen. Tevens werd geconcludeerd dat het nodig tijd werd dat een bed werd opgezocht…..

Namens alle funibikers bedank ik bij deze alle echtgenoten, vriendinnen, kinderen, familie, supporters en vrienden die ons tijdens het weekend met woord en daad hebben aangemoedigd en ondersteund. Hierbij kan gedacht worden aan: de knakworsten, de satébroodjes, de broodnodige koffie, het voortschreeuwen tijdens de zware momenten, etc. Wij hopen dat jullie er volgend jaar opnieuw bij zijn.

Een funibiker