FUNIBIKERS RACEN IN ASSEN

In het weekeinde van 8/9 September j.l moest het allemaal gebeuren.
24 uur lang op de MTB World 24 uur Race in Assen op een parcours met een lengte van ongeveer 8 km met een team bestaande uit Henk-Jan, Gianrico, Ronald, Maarten en ondergetekende.
Zaterdagochtend om half acht vertrokken wij (lees funibikers) met alles en iedereen naar Assen. Twee auto`s vol met spullen, van terrasbrander tot massagetafel en van sportdrank tot mueslibol.
Bij aankomst op het terrein was het even zoeken naar de juiste plaats om ons kamp op te slaan.
De opbouw van de partytent ging goed, de bus met de reclame ervoor gezet, stoelen op de juiste plaats, het feest kon beginnen. Nerveus? Nee, maar wel gespannen.
De sfeerbarometer liep omhoog tot het moment dat we hoorden dat onze bus niet op het veld mocht blijven staan. Kleine domper. Gelukkig kwam de goede teamspirit bij Henk-Jan en Gianrico snel weer boven dus snel de partytent
op een andere manier verankeren. Haringen de grond in, gasflessen aan de palen en de partytent stond weer als een huis.
De terrasbrander in het midden onder de tent, de massagetafel in de juiste hoek en de fietsen klaar voor de start, waarna het tijd was om gezamenlijk het parcours te gaan verkennen.
Na het verkenningsrondje waren wij het er toch wel over eens dat het een technisch parcours was met een paar fraaie klimmetjes en evenzoveel vrije valletjes. Kortom, best een pittig parcours.
De klok liep tegen enen en de barometer bereikte het kookpunt. Funibiker Ronald ging zich klaar maken voor de start.
Inmiddels waren de fans, van klein tot groot en uit diverse windstreken, ook gearriveerd.
Om 13.00 uur werd het startsein gegeven. Maar wat een verrassing , het bleek te gaan om een echte Le Mans start. Alle fietsen op de grond en de coureurs 50 meter daar achter. Dat nerveusiteit iets doet met de mens is duidelijk maar dat iemand na 50 meter al moeite heeft om zijn fiets terug te vinden is voer voor psychologen. Ronald lukte het toch en ging er vervolgens als een speer vandoor.
Na een kleine 23 minuten werd hij afgelost door Henk-Jan.
Na ongeveer 1,5 uur strijd hadden alle funibikers er een ronde op zitten en kon de balans van de rondetijden worden op gemaakt. Conclusie : het viel niet tegen en de sfeerbarometer begon aardig warm te worden. De rondetijden lagen vrij dicht bij elkaar.
Tegen de avond kwam de kookkunst van een van onze fans om de hoek kijken.
De Bami smaakte heerlijk. Nogmaals dank namens de funibikers.
Tegen het donker worden nam bij een ieder de spanning weer wat toe. Vooral ondergetekende liet duidelijk blijken dat hij best wel bang was alleen in het enge bos met kleine lampjes en weinig zicht. Ach, wat had ik het moeilijk.
Rond de klok van tienen ging ik met lampjes op stuur en helm op pad. Na 27 min was ik terug. Blij, het viel allemaal mee want de moeilijkste punten in het parcours waren voorzien van grote bouwlampen. Deze bouwlampen zorgden ervoor dat de omgeving er sfeervol uit zag. Ondertussen waren de laatste fans naar huis vertrokken en stonden wij er helemaal alleen voor.
Wat doen sporters in de nacht om wakker te blijven is een goede vraag. Funibikers spelen met hun mobiele telefoons. Van brandweer-geluidje tot kabouter in je broekzak. Het ging allemaal zijn gangetje, rondje rijden, tijd noteren, even rusten, wat eten, wat drinken, plassen en weer gaan.
Opeens paniek: Henk-Jan’s fiets stuk. Niemand zat klaar. Ja, daar reken je ook niet op, toch! Henk-Jan z’n team-spirit kwam boven en hij besloot er nog maar een ronde aan vast te plakken. Klasse man, zeg maar nee dan rijd ik er twee.
De fiets was echt stuk en er werd besloten om met 4 fietsen verder te gaan.

De rondetijden bleven redelijk dicht bij elkaar. Bij een tussenstand op de scorelijst bleek dat wij op de vierde plaats lagen. Dit kon de sfeerbarometer wel waarderen. Ochtendlicht doet goed en dit was terug te vinden in de rondetijden. Maarten en Ronald probeerden de snelle rondetijden van het begin aan te vallen. Ze hadden bedacht om de wisselbidon aan elkaar door te geven op de fiets. Het einde van de race naderde en de vermoeidheid kwam opzetten. Gelukkig kwamen de fans weer terug en werd er toegewerkt naar een fantastische finisch.

De laatste ronde werd door alle vijf funibikers (waarvan een op een leenfiets van € 2000) volbracht waarbij 150 meter voor de streep een rode cliniclown-neus werd opgezet. Eind resultaat : allemaal 13 ronden geracet en een mooie 4e plaats in het eindklassement behaald. Via deze weg wil ik iedereen bedanken die zijn steentje(eurotje) heeft bijgedragen voor de Cliniclowns. Echtgenotes van Gianrico, Henk-Jan en Ronald, vriendin van Maarten bedankt dat ik als een van de sponsors de heren voor een weekeinde heb mogen lenen. Het was FANTASTISCH en hopelijk tot in 2008

Funibiker Gerrit-Jan

Voor een dia presentatie: klik hier!

En voor nog meer foto's : klik hier!